~ .~UPDATES ~. ~
We gaan weer iets nieuws proberen,
met medicijnen dit keer.
antipscyhotica.. Risperdal.
niet dat ik psychotisch ben maar toch.
antipsychotica helpt om wat controle op je gedachten terug te krijgen.
en die controle heb ik wel nodig.
aangezien mijn gedachten op hol slaan, en ik te veel aan mijn hoofd heb,
gaan we proberen of dit werkt.
aangezien ik niet naar gesloten groep wil, ondanks dat dit misschien wel beter zal zijn.
ik wil t niet. omdat ik alleen maar angstiger wordt, als de deuren op slot gaan.
daarom gaan we dit maar weer proberen.
we merken t wel toch, of t werkt!
en gewoon met kleine hoeveelheid,
want psychotisch ben ikn iet.
maar hopelijk vind ik dan weer de controle terug,
en kan ik weer echt verder werken,
aan mezelf.
en aan mn toekomst
----------------------------------------------------------------------------
met mn knie gaat t ook nog steeds niet goed,
en in Leeuwarden kunnen ze niks voor me doen.
ja fysio.. maar om dat nou nog 10 jaar te doen en amper vooruitgang te merken,
slechts geen verslechtering.. ja of ik daar nou zin in heb..
en om het plaatje weer compleet te krijgen, toch maar weer naar Nijmegen.
dus daar 22 april heen.
en dan zien we verder.
------------------------------------------------------------------------
meer dan een jaar geleden, heb ik aangifte gedaan over één van de dingen die gebeurd is in mijn leventje.
dit betrof een zaak van toen ik 15 jaar was ( ben inmiddels 17) iets meer dan een jaar geleden heb ik dus aangifte gedaan. en er verder niks meer over gehoord.
2 weken geleden werd ik weer gebeld door de politie, en blijkt het onderzoek in volle gang te zijn.
2 weken geleden heeft hij alles bekend. nu is het afwachte op uitspraak van officier van justitie, en uiteindelijjk zal er een rechtzaak volgen. vind het erg spannend, maar het voelt ergens ook wel goed dat ik bevestiging krijg dat hij fout zat, en niet ik.
------------------------------------------------------------------------
wanneer ik met de dagbehandeling ga beginnen weet ik nog niet.
------------------------------------------------------------------------
t weekend van 10 en 11 april ga ik naar engeland,
naar Bristol.
en daar zingen we dan in de kathedraal daar.
en daar heb ik zin in :)
-------------------------------------------------------------------------
en we gaan niet naar singapore in de meivakantie :(
dinsdag 30 maart 2010
dinsdag 16 maart 2010
maandag 8 maart 2010
Omdat deze 2 mannen met hun muziek mij weer laten voelen dat ik leef.
en mij me weer even gelukkig laten voelen.
en beseffen dat dat dus nog kan.
en mij me weer even gelukkig laten voelen.
en beseffen dat dat dus nog kan.
Alles gaat voorbij, maar eerst genieten we ervan, eerst genieten we ervan. Alles gaat voorbij, maar eerst genieten gelukkig, genieten we ervan.
''
Ik ken niemand die gelukkig is
en ik ken heel veel lieve mensen.
Ik ken heel veel lieve mensen
die geloof ik heel gelukkig zijn geweest.
''
Of als ik wakker word, nat van paniek
Dat ik niet weet meer waar ik ben zo ziek
Dan denk ik hoe het was, het was toen jij
En ik denk je hier bij mij
''
Ik ben er bijna, echt
Ik ben er bijna, echt
Verlaat me niet
Niet nu, niet nu
Maar kom nog even niet naar hier
Niet nu, kom nog even niet
Kom nog even niet
''
Niet iedereen kan een held zijn
Er moeten ook mensen gered
De truc is dansen op de gulden middenweg
En dat red ik nog maar net
Is Niemand die vertellen kan
Waarom en waarom jij
En ik want ik ben er nog
Ik sleep me naar de voordeur
En dan kijk ik is de middenweg al vrij
En ik zeg
Oh Slaap zacht, Elisabeth
Slaap zacht, Elisabeth
Slaap zacht
''
Vandaag ben ik gaan lopen
Omdat dat is wat ik wou
Heb geen idee waarom men zei dat het niet kon
Zeg liever ga maar, dat is leuk
En moet je doen
Want kijk me lachen man
Hier loop ik nou
en zo kan ik nog heel veel citaten doen van nummers van Acda en de Munnik want die muziek betekend zoveel voor mij, en de teksten zijn ontzettend goed. maar dan zijn jullie morgen nog steeds aan het lezen.
vrijdag 26 februari 2010
eerlijkheid, dat is belangrijk.
dus ik zal hier ook eerlijk zijn naar jullie,
ondanks dat ik dat verschrikkelijk moeilijk vind,
en ik niet wil dat jullie je zorgen gaan maken..
maar door niks te zeggen, of door te beweren dat het goed gaat..
dan ben ik niet eerlijk,
niet naar jullie, en niet naar mijzelf.
het gaat inmiddels weer een klein beetje beter, maar heb heftige periode gehad
die uiteindelijk denk ik wel tot goede dingen zal lijden.
ik heb inmiddels niet meer al mijn vrijheden, mag nog wel naar buiten maar alleen als er anderen bij zijn. dit mogen ook vrienden ofzo zijn. maar gewoon niet meer alleen. dit allemaal na afgelopen woensdag en donderdag.
afgelopen tijd begon ik weer steeds suicidaler te worden, en ging het heel erg achteruit. en na dinsdag in groningen geweest te zijn, om te winkelen, woensdag zwembad, systeemgesprek + gala werd het mij allemaal te veel. ik kan al die prikkels niet hebben,
ik ben nu 14 weken hier in de swing, en merk amper vooruitgang.
we zijn nog steeds niet echt begonnen met behandeling, en moet sowiezo nog tot maandag wachten tot diagnostiek en dan zal ik uiteindelijk echt in behandeling gaan.
maar als je er elke keer weer achter komt, welke dingen allemaal niet lukken en je eigenlijk geen vooruitgang merkt. ondanks dat iedereen maar zegt dat ik het zo goed doe etc. ja okee sommige dingen gaan misschien beter dan eerst. maar ik voel me verder nog helemaal niks beter, k voel me nog steeds ontzettend rot.
toen ik uiteindelijk besloot om naar de swing te gaan, had ik hoop, en wou ik weer vechten, inmiddels na 14 weken ben ik de hoop wat kwijt. en woensdagavond tijdens het gala hier werd t me te veel. ik ben van t gala weggelopen en daarna heel veel in mijn arm gesneden, en opgegeven moment merkte ik dat dat mij amper rustig maakte, en dat ik me nog steeds heel rot voelde, en bovendien wou t niet echt stoppen met bloeden, dus ik bedacht dat ik maar leiding nodig had, dus toen heb ik een meisje van hier gesmst, of ze alsjeblieft iemand van de leiding wou sturen omdat het helemaal mis ging. dus uiteindelijjk kwam eerst dat meisje aangesprint, die schrok natuurlijk heel erg, omdat het nogal een bende was, en daarna kwam leiding. die heeft mijn arm verbonden en daarna mocht ik niet meer naar mijn kamer, en heb ik nog even met haar gepraat. maar eigenlijk hielp ook dat mij niet om mij beter te voelen, dus ik zat de hele tijd in de woonkamer en het werd maar erger en erger in mijn hoofd. dus uiteindelijk ben ik naar mijn kamer gegaan met het excuus dat ik andere kleren aan ging doen( ik had nog mijn gala jurk aan). ik trok het niet meer, en ik was de hoop kwijt. toen begon ik met een overdosis pillen innemen, ik had er meer dan 200 op mijn kamer( slaappillen, paracetemol & ibubrofen) maar nadat ik er 60 gehad had, viel ineens mijn blik op een foto van mijn zus, en toen bedacht ik mij, dat ik het haar niet aan kan doen, dat zij voor mij terug zou moeten komen uit singapore. dus toen ben ik naar de groepsleiding gegaan en vertelde dat ik 60 pillen had gehad, en dat is natuurlijk veel te veel. en is hardstikke slecht voor je, dus de leiding gelijk met de dienstdoende arts bellen en ze vertelden mij alvast dat ik mijn spullen moest gaan pakken en dat ik naar het ziekenhuis moest. die dienstdoende arts zei dat er een ambulance moest komen omdat ik met spoed naar het ziekenhuis moest, maar ik wou niet met ambulance, dus heb ik alles geprobeerd zodat ik niet met ambulance moest, en uiteindelijk heb ik ze overghaald dat we met een swingbusje gingen, maar dan moesten er wel persé 2 groepsleiding mee. dus dat is uiteindelijk gebeurd. in het ziekenhuis stonden er al gelijk artsen en verpleegkundigen te wachten en werden er meteen allemaal tests gedaan en is mijn maag gespoeld en daarna allemaal medicijnen erin, norrit en nog meer spul. dit om mijn maag lever en nieren enzo te beschermen. al gelijk werd duidelijk dat ik er sowiezo nog die nacht moest blijven en misschien langer, maar dat hing af van de bloeduitslagen etc. ik kreeg infuus met een spul erin dat aan de paracetemol bind, zodat het niet in je bloed blijft.
die nacht om 3 uur moest ik nog bloed prikken, en de volgende dag om 12 uur mocht infuus eruit, mijn lever etc zijn niet blijven beschadigd, ze hebben wel een behoorlijke klap gehad, en zijn ook wel beschadigd enzo, maar het zal vanzelf weer herstellen. dus kon er nog wel even last van houden, maar het komt wel weer allemaal goed. en dus mocht ik gistermiddag weer naar de swing. wederom door 2 begeleiders opgehaald.
mijn ouders zijn wel gelijk die avond ingelicht, en zijn nog naar t ziekenhuis gekomen enzo. was allemaal heel wazig, maar ik kan het me ook niet zo goed meer herinneren allemaal, want ik zakte steeds weg enzo, en dan werd er vanalles tegen me gezegt dat ik bij moest blijven ofzo, beetje vaag allemaal.
daarna nog met mijn arts hier gepraat, en daarin heb ik heel veel uitgelegd. en ik denk dat voor hem nu heel veel duidelijk is, heb dingen verteld, die me eerder niet gelukt zijn. maargoed het was niet zo'n slimme actie. maar ik ben gewoon de hoop kwijt. en naja er zijn nu dus allemaal maatregelen waardoor ik de hoop weer terug zal vinden zeggen ze. en er zijn dus maatregelen waardoor ik wat beschermd word tegenmezelf. dus ja, ik weet niet of dit verhaal wat te volgen is. en anders vragen jullie maar.
ik ben er zelf ook wel wat van geschrokken, en het is allemaal nog wat onwerkelijk,
maar als het goed is, moet de hoop weer terug komen, en gaan er nu dingen gebeuren die toch zullen gaan helpen. en dat moet ik nu maar gewoon ondervinden, want ik heb nu zo 1 2 3 geen mogelijkheden om heel makkelijk zelfmoord te plegen. dus ik zal weer proberen om door tevechten.
sorry
sorry dat ik op wou geven
terwjil ik ook wel weet dat er mensen zijn die van mij houden
en dat ik die heel veel verdriet heb gedaan/ verdriet doe.
maar dat besef was er woensdag ook wel, maar de wanhoop overheerste.
sorry
sorry
sorry
ik zal weer proberen om op mezelf te gaan passen..
dus ik zal hier ook eerlijk zijn naar jullie,
ondanks dat ik dat verschrikkelijk moeilijk vind,
en ik niet wil dat jullie je zorgen gaan maken..
maar door niks te zeggen, of door te beweren dat het goed gaat..
dan ben ik niet eerlijk,
niet naar jullie, en niet naar mijzelf.
het gaat inmiddels weer een klein beetje beter, maar heb heftige periode gehad
die uiteindelijk denk ik wel tot goede dingen zal lijden.
ik heb inmiddels niet meer al mijn vrijheden, mag nog wel naar buiten maar alleen als er anderen bij zijn. dit mogen ook vrienden ofzo zijn. maar gewoon niet meer alleen. dit allemaal na afgelopen woensdag en donderdag.
afgelopen tijd begon ik weer steeds suicidaler te worden, en ging het heel erg achteruit. en na dinsdag in groningen geweest te zijn, om te winkelen, woensdag zwembad, systeemgesprek + gala werd het mij allemaal te veel. ik kan al die prikkels niet hebben,
ik ben nu 14 weken hier in de swing, en merk amper vooruitgang.
we zijn nog steeds niet echt begonnen met behandeling, en moet sowiezo nog tot maandag wachten tot diagnostiek en dan zal ik uiteindelijk echt in behandeling gaan.
maar als je er elke keer weer achter komt, welke dingen allemaal niet lukken en je eigenlijk geen vooruitgang merkt. ondanks dat iedereen maar zegt dat ik het zo goed doe etc. ja okee sommige dingen gaan misschien beter dan eerst. maar ik voel me verder nog helemaal niks beter, k voel me nog steeds ontzettend rot.
toen ik uiteindelijk besloot om naar de swing te gaan, had ik hoop, en wou ik weer vechten, inmiddels na 14 weken ben ik de hoop wat kwijt. en woensdagavond tijdens het gala hier werd t me te veel. ik ben van t gala weggelopen en daarna heel veel in mijn arm gesneden, en opgegeven moment merkte ik dat dat mij amper rustig maakte, en dat ik me nog steeds heel rot voelde, en bovendien wou t niet echt stoppen met bloeden, dus ik bedacht dat ik maar leiding nodig had, dus toen heb ik een meisje van hier gesmst, of ze alsjeblieft iemand van de leiding wou sturen omdat het helemaal mis ging. dus uiteindelijjk kwam eerst dat meisje aangesprint, die schrok natuurlijk heel erg, omdat het nogal een bende was, en daarna kwam leiding. die heeft mijn arm verbonden en daarna mocht ik niet meer naar mijn kamer, en heb ik nog even met haar gepraat. maar eigenlijk hielp ook dat mij niet om mij beter te voelen, dus ik zat de hele tijd in de woonkamer en het werd maar erger en erger in mijn hoofd. dus uiteindelijk ben ik naar mijn kamer gegaan met het excuus dat ik andere kleren aan ging doen( ik had nog mijn gala jurk aan). ik trok het niet meer, en ik was de hoop kwijt. toen begon ik met een overdosis pillen innemen, ik had er meer dan 200 op mijn kamer( slaappillen, paracetemol & ibubrofen) maar nadat ik er 60 gehad had, viel ineens mijn blik op een foto van mijn zus, en toen bedacht ik mij, dat ik het haar niet aan kan doen, dat zij voor mij terug zou moeten komen uit singapore. dus toen ben ik naar de groepsleiding gegaan en vertelde dat ik 60 pillen had gehad, en dat is natuurlijk veel te veel. en is hardstikke slecht voor je, dus de leiding gelijk met de dienstdoende arts bellen en ze vertelden mij alvast dat ik mijn spullen moest gaan pakken en dat ik naar het ziekenhuis moest. die dienstdoende arts zei dat er een ambulance moest komen omdat ik met spoed naar het ziekenhuis moest, maar ik wou niet met ambulance, dus heb ik alles geprobeerd zodat ik niet met ambulance moest, en uiteindelijk heb ik ze overghaald dat we met een swingbusje gingen, maar dan moesten er wel persé 2 groepsleiding mee. dus dat is uiteindelijk gebeurd. in het ziekenhuis stonden er al gelijk artsen en verpleegkundigen te wachten en werden er meteen allemaal tests gedaan en is mijn maag gespoeld en daarna allemaal medicijnen erin, norrit en nog meer spul. dit om mijn maag lever en nieren enzo te beschermen. al gelijk werd duidelijk dat ik er sowiezo nog die nacht moest blijven en misschien langer, maar dat hing af van de bloeduitslagen etc. ik kreeg infuus met een spul erin dat aan de paracetemol bind, zodat het niet in je bloed blijft.
die nacht om 3 uur moest ik nog bloed prikken, en de volgende dag om 12 uur mocht infuus eruit, mijn lever etc zijn niet blijven beschadigd, ze hebben wel een behoorlijke klap gehad, en zijn ook wel beschadigd enzo, maar het zal vanzelf weer herstellen. dus kon er nog wel even last van houden, maar het komt wel weer allemaal goed. en dus mocht ik gistermiddag weer naar de swing. wederom door 2 begeleiders opgehaald.
mijn ouders zijn wel gelijk die avond ingelicht, en zijn nog naar t ziekenhuis gekomen enzo. was allemaal heel wazig, maar ik kan het me ook niet zo goed meer herinneren allemaal, want ik zakte steeds weg enzo, en dan werd er vanalles tegen me gezegt dat ik bij moest blijven ofzo, beetje vaag allemaal.
daarna nog met mijn arts hier gepraat, en daarin heb ik heel veel uitgelegd. en ik denk dat voor hem nu heel veel duidelijk is, heb dingen verteld, die me eerder niet gelukt zijn. maargoed het was niet zo'n slimme actie. maar ik ben gewoon de hoop kwijt. en naja er zijn nu dus allemaal maatregelen waardoor ik de hoop weer terug zal vinden zeggen ze. en er zijn dus maatregelen waardoor ik wat beschermd word tegenmezelf. dus ja, ik weet niet of dit verhaal wat te volgen is. en anders vragen jullie maar.
ik ben er zelf ook wel wat van geschrokken, en het is allemaal nog wat onwerkelijk,
maar als het goed is, moet de hoop weer terug komen, en gaan er nu dingen gebeuren die toch zullen gaan helpen. en dat moet ik nu maar gewoon ondervinden, want ik heb nu zo 1 2 3 geen mogelijkheden om heel makkelijk zelfmoord te plegen. dus ik zal weer proberen om door tevechten.
sorry
sorry dat ik op wou geven
terwjil ik ook wel weet dat er mensen zijn die van mij houden
en dat ik die heel veel verdriet heb gedaan/ verdriet doe.
maar dat besef was er woensdag ook wel, maar de wanhoop overheerste.
sorry
sorry
sorry
ik zal weer proberen om op mezelf te gaan passen..
zaterdag 20 februari 2010
maandag 15 februari 2010
woensdag 10 februari 2010
Omdat dit op het moment de waarheid is.
Ik voel me k*t.
ongelovelijk k*t.
en ja, ik heb al met groepsleiding gepraat vandaag.
en Nee het heeft niet geholpen.
heb net drie kwartier buiten in de kou gezeten. zonder jas aan
en nu ben ik niet meer op t randje van flippen.
dus ik kan straks als ik gezinsgesprek heb mijn masker wel weer opzetten.
maar ik ben een emotioneel wrak vandaag.
en wou dat ik mijn leven even uit kon zetten.
aangezien ik charlotte beloofd heb geen zelfmoord te plegen,
en ik ook nog lieve vrienden heb,
is zelfmoord geen optie.
maar wat zou ik dat nu graag willen,
eindelijk verlost van deze ellende.
het is allemaal zo ontzettend zwaar
een meisje hier, die voelt zich nu vet rot,
en nu komt haar moeder langs, zodat ze even een vertrouwd iemand om zich heen heeft.
zij heeft zo'n goede band met haar moeder..
ik ben er eigenlijk wel een beetje jaloers op.
wou dat ik ook zo'n goede band met mijn ouders had..
ik ben verdrietig, bang, wanhopig en paniekerig nu.
maar ik zal mijn masker weer opzetten,
en weer doen alsof het goed gaat
want mijn ouders komen zo
en we hebben zo gesprek
excuses voor dit niet zo vrolijke logje
maar ik ben het licht kwijt,
in deze duisternis.
en ik hoop dat ik die snel weer vinden zal.
ongelovelijk k*t.
en ja, ik heb al met groepsleiding gepraat vandaag.
en Nee het heeft niet geholpen.
heb net drie kwartier buiten in de kou gezeten. zonder jas aan
en nu ben ik niet meer op t randje van flippen.
dus ik kan straks als ik gezinsgesprek heb mijn masker wel weer opzetten.
maar ik ben een emotioneel wrak vandaag.
en wou dat ik mijn leven even uit kon zetten.
aangezien ik charlotte beloofd heb geen zelfmoord te plegen,
en ik ook nog lieve vrienden heb,
is zelfmoord geen optie.
maar wat zou ik dat nu graag willen,
eindelijk verlost van deze ellende.
het is allemaal zo ontzettend zwaar
een meisje hier, die voelt zich nu vet rot,
en nu komt haar moeder langs, zodat ze even een vertrouwd iemand om zich heen heeft.
zij heeft zo'n goede band met haar moeder..
ik ben er eigenlijk wel een beetje jaloers op.
wou dat ik ook zo'n goede band met mijn ouders had..
ik ben verdrietig, bang, wanhopig en paniekerig nu.
maar ik zal mijn masker weer opzetten,
en weer doen alsof het goed gaat
want mijn ouders komen zo
en we hebben zo gesprek
excuses voor dit niet zo vrolijke logje
maar ik ben het licht kwijt,
in deze duisternis.
en ik hoop dat ik die snel weer vinden zal.
Abonneren op:
Posts (Atom)
